เกิดอารมณ์อยากจะอัพย้อนหลัง กับเรื่องราวของวันที่ สามเมษายน

วันนี้คงจะเป็นอีกวันที่เราจะไม่มีทางลืม มันไม่ใช่ว่าที่มีเหตุการณ์น่าจดจำ แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเอง

มันรู้สึกได้เลยว่า ยังไงก็ไม่มีวันลืม

ตอนรู้ข่าวก็รู้สึกว่า ช่วงเวลาแห่งการรอคอยมันสิ้นสุดลงแล้วนะ เพราะเรื่องนี้มันก็นานมากเหลือเกินแล้ว

ในความรู้สึกของเราก็เกือบปี

ตอนอ่านข่าวยังไม่มีน้ำตา มันยังคงช็อคและอึ้ง แต่พอนั่งมึนๆไปซักพักน้ำตามันก็เริ่มไหล

จนเกือบเที่ยงคืนนั่งฟังเพลงอยู่บนเตียง เปิดเสียงดังๆให้มันกลบเสียงรอบข้าง

ตอนนั้นเองที่เราเริ่มคิดอะไรได้มากขึ้น มากอะไรให้กว้างกว่าเดิม

ก็เลยคิดได้ว่า

เรารักพวกเค้าทั้งห้าคนไม่ใช่หรอ? จะใช้ชื่อไหนแล้วทำไมล่ะ ในเมื่อเค้าก็ยังเป็นผู้ชายห้าคนเดิมที่เรารัก

แต่ก็ใช่ว่าจะเลิกหวัง ก็ยังอยากจะให้เป็น ทงบังชินกิ เหมือนเดิม

อย่างประโยคที่เคยเราบอกว่า

จะไม่ละทิ้งคำว่า 'ความหวัง' แต่ฉันก็จะสนับสนุนในทุกๆทางที่พี่เลือกเดิน

ลึกๆก็ดีใจที่พวกพี่จะได้เดินไปตามเส้นทางที่พี่เค้าต้องการจริงๆ

เราก็ทำได้แค่คอยมองดูและสนับสนุนเป็นกำลังใจให้เท่านั้น

สุดท้ายก็  ALWAYS KEEP THE FAITH  ล่ะค่ะ

เพราะปาฏิหาริย์มักเกิดขึ้นกับคนที่มีศรัทธาเสมอ